กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“อาจารย์เฉิน คุณบาดเจ็บเหรอ!”
สวีเจียมู่เห็นแผลบนหลังมือเฉินซีเข้าโดยพลัน ก็เต็มไปด้วยความกังวล
“ไม่เป็นไร แค่เคล็ดนิดหน่อยเท่านั้น”
“ผมพาคุณไปโรงพยาบาล”
สวีเจียมู่ไม่พูดพร่ำทำเพลง จะลากคนไปโรงพยาบาลให้ได้ ก่อนไปยังหันไปพูดกับแม่เลี้ยงเดี่ยวอีกประโยค
“พี่สาว ต้องดูแลเด็กดี ๆ นะ ถ้าที่บ้านมีปัญหา ก็ไปขอความช่วยเหลือจากทางราชการ ปล่อยเด็กไว้ที่บ้านคนเดียวอันตรายเกินไป”
“ฉันรู้แล้ว ขอบคุณพวกคุณนะ”
แม่เลี้ยงเดี่ยวยังจมอยู่ในอารมณ์ของการได้คืนหลังสูญเสีย อุ้มลูกไว้ น้ำตาไหลพรากไม่หยุด