กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฉียนหยวนหยวนรู้สึกหมดแรงนิด ๆ พาไม่ไหว พาไม่ไหวจริง ๆ
เขาอยากจะยื่นบันไดให้สักขั้น แต่เฉินซีกลับรื้อบันไดทิ้งได้ เขายังจะพูดอะไรได้อีก
“อาจารย์ลู่น่าจะติดธุระระหว่างทาง เดี๋ยวก็คงมา”
เฉียนหยวนหยวนอธิบายอย่างฝืด ๆ หนึ่งประโยค แต่เจียงฉือไม่ยอม จึงพึมพำว่า
“ดังขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงได้ให้ทุกคนรอเธอคนเดียว”
“แค่ก อาจารย์เจียง”
เฉียนหยวนหยวนไอเบา ๆ เป็นเชิงเตือน เจียงฉือจึงทำท่าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ ก่อนจะรีบร้อนพูดว่า
“โอ๊ย ฉันพูดเบาขนาดนี้ พวกคุณยังได้ยินกันหมดเลยเหรอ
โทษฉันเอง โทษฉันเอง คราวหน้าฉันจะพูดให้เบากว่านี้อีก จะต้องแอบบ่นลับหลังพวกคุณแน่นอนว่าเธอดังมากจนให้ทุกคนรอเธอ”
เฉียนหยวนหยวน!!!