กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“พูดมา ทำไมถึงลักพาตัวน้องชายฉันไป!”
เสียงของเฉินซีเย็นเยียบแข็งกระด้าง ต่างจากภาพลักษณ์ในยามปกติโดยสิ้นเชิง
คนคนนั้นครางด้วยความเจ็บปวด มองเฉินซีราวกับมองมารร้าย ในดวงตามีแต่ความหวาดกลัว
“เธอ เธอเป็นมารร้าย!”
เท้าของเฉินซีกดแรงอีกครั้ง เสียงกรีดร้องของคนคนนั้นดังขึ้นกว่าเดิม
ยังมีแรงด่าเธออีก แสดงว่าตีเบาไป
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอต้องเป็นพลเมืองดีที่ปฏิบัติตามกฎหมาย วิธีการของเธอจะโหดร้ายกว่านี้ได้อีก
น่าเสียดาย ตำรวจถูกเรียกมาแล้ว
ได้แต่ทำพอเป็นพิธีเพื่อระบายอารมณ์เท่านั้น
“พูดหรือไม่พูด!”