กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เป็นไปได้ยังไง อย่างน้อยนายก็ยังมีลมให้กินแทนข้าวได้”
เจียงฉือ……
ฮือ ๆ ๆ เสียใจสุด ๆ เลยเพื่อนยาก
“แต่ฉันไม่อยากกินลม ฉันอยากกินข้าวจริง ๆ”
เจียงฉือจ้องอาหารบนโต๊ะตาไม่กะพริบ พอลูกตากลอกไปมา ความคิดก็ผุดขึ้นมาทันที
เขารีบเดินไปด้านหลังเฉินซี ยื่นมือจะนวดหลังให้ แต่เฉินซีคว้าไว้ได้ทันที เจ็บจนเขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
“ซี๊ด เจ็บ!”
“แกกล้าคิดปองร้ายเรางั้นเหรอ!”
“เปล่านะ ฉันแค่เห็นเธอลำบากมาก เลยอยากนวดหลังนวดไหล่ให้”
เจียงฉือรีบอธิบาย แทบจะลืมไปเลยว่านี่คือคนที่ต่อสู้กับฆาตกรได้