เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 112 การกลายพันธุ์
อาจเป็นเพราะชีวิตของเธอสุขสบายเกินไปมาโดยตลอด จึงทำให้สมรรถภาพร่างกายสู้โจวจื้อกั๋วและคนอื่นๆ ไม่ได้ ในตอนนั้นเอง เอ้อร์เลิ่งจื่อที่อยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะมองออกว่าเธอกำลังฝืน จึงเดินเข้ามาข้างกายแล้วใช้ปากคาบตัวเธอ ก่อนจะเหวี่ยงขึ้นหลังของมันอย่างเบามือ
เฉินรั่วรั่วนั่งลงบนขนที่นุ่มฟูด้วยความรู้สึกมึนงงเล็กน้อย ส่วนเอ้อร์เลิ่งจื่อกลับตื่นเต้นมาก มันแบกเธอพุ่งตัวไปข้างหน้า ไม่รู้ว่ามันตั้งใจหรืออย่างไร มันเดินวนเวียนไปมาอยู่หน้าจ่าฝูงหมาป่าและตัวอื่นๆ ไม่หยุด จนทำให้เกิดเสียงหอนของหมาป่าดังขึ้นตามมาเป็นระลอก
หลงหมิ่นหนานขมวดคิ้วแน่น ดวงตาจ้องเขม็งไปที่เฉินรั่วรั่วซึ่งขี่อยู่บนหลังเอ้อร์เลิ่งจื่อ มองดูเธอเดินผ่านหน้าเขาไปอย่างโอ่อ่า ในแววตาฉายแววร้ายกาจและเจ้าเล่ห์แวบหนึ่ง