เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 414 หนีจากมิติเมฆโลหิต
หลินอี้เฉินร้อนใจราวไฟลน ร่ายวิชากระโดดข้ามมิติครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าทุกครั้งที่ได้กลับมาเป็นเพียงการสั่นสะเทือนและบิดเบี้ยวอันเปล่าประโยชน์ของมิติเท่านั้น ไม่สามารถกระโดดข้ามมิติได้สำเร็จเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ยามนี้ ผืนมิติบนท้องฟ้าเหมือนถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นบีบคลึงอย่างตามอำเภอใจ รอยแยกมิติสีดำจำนวนมหาศาลพวยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่งราวปีศาจที่กางกรงเล็บคำราม
รอยแยกเหล่านี้ดั่งหลุมดำอันลึกสุดหยั่ง แผ่กลิ่นอายที่ทำให้ผู้คนขนหัวลุก ราวกับจะกลืนกินสรรพสิ่งในโลกจนไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยว
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้” ใจของหลินอี้เฉินเต็มไปด้วยความร้อนรนและความสับสน
ทันใดนั้นเอง เขาก็ยกมือตบหน้าผากแรง ๆ ราวกับเพิ่งตื่นจากความฝัน พลางตำหนิตัวเองว่า “ข้าช่างโง่เขลาจริง ๆ มิติในที่แห่งนี้วุ่นวายปั่นป่วนถึงเพียงนี้ กฎแห่งมิติก็แตกสลายจนไม่เป็นรูปเป็นร่าง แล้วจะร่ายวิชากระโดดข้ามมิติได้สำเร็จได้อย่างไร”