0013

⬢⬢⬢

ตอนที่ 13 冤枉，辞职

เมื่อคืนหลินอี้เฉินกับหลี่จื้อเฉียงดื่มเหล้าและคุยกันไปเรื่อย ๆ จนดึกมากถึงได้แยกย้ายกันกลับบ้านไปพักผ่อน

หลินอี้เฉินค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา หัวยังมึนงงอยู่บ้าง อาการเมาค้างทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาค่อย ๆ นวดขมับช้า ๆ ยังไม่ทันจะลุกขึ้นนั่ง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงริงโทนโทรศัพท์ดังไม่หยุดอยู่ไม่ไกล เขาหันไปมอง ก็พบว่าโทรศัพท์ของตัวเองวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง หน้าจอกะพริบไม่หยุด แสงวูบวาบที่ร้อนรนนั้นราวกับกำลังเร่งเร้าให้เขารีบรับสาย

หลินอี้เฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นว่ามีสายที่ไม่ได้รับหลายสาย ทั้งหมดเป็นสายจากเสี่ยวหลิวในบริษัท เขาใจตึงขึ้นมา พลางคิดในใจว่า สองวันมานี้เกิดเรื่องมากมายขนาดนี้ ฉันถึงกับไม่ได้ไปทำงาน แถมยังลืมลางานกับบริษัทด้วย งานนี้แย่แน่แล้ว สีหน้าของเขาเผยความกังวลออกมาเล็กน้อย คิ้วขมวดแน่นยิ่งขึ้น

เขารีบโทรกลับหาเสี่ยวหลิว ทันใดนั้นปลายสายก็ดังเสียงร้อนรนของเสี่ยวหลิวขึ้นมาว่า “พี่หลิน หายไปไหนมาครับ หัวหน้าทีมกำลังโมโหอยู่เลย สองวันแล้วที่ไม่มีใครเห็นพี่เลย”

หลินอี้เฉินรู้สึกตัวแจ่มใสขึ้นมาทันที เขารีบกล่าวว่า “เสี่ยวหลิว สองวันนี้ที่บ้านพี่มีเรื่องนิดหน่อยเลยติดธุระไป ตอนนี้หัวหน้าทีมเป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงของเขามีความร้อนใจปนอยู่แวบหนึ่ง แววตาที่เผยออกมาบ่งบอกถึงความกังวลใจ