บทที่ 167: จะไม่ล้มลงก่อนรุ่งอรุณ

บทที่ 167: จะไม่ล้มลงก่อนรุ่งอรุณ

ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของกู้หรงก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขารีบมุ่งหน้าไปยังต้นเสียง

ใช่แล้ว เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้จริงๆ

เดิมที ผู้เรียนของมหาวิทยาลัยจิงไห่ต่างก็มีความเครียดด้านการเรียนมหาศาล เว้นแต่นักศึกษาบางส่วนที่ปล่อยตัวจนหมดสภาพ

นักศึกษาส่วนใหญ่ต่างยุ่งกันแทบทุกวัน

ส่วนนักศึกษาที่ปล่อยตัวจนหมดสภาพก็มักใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ตามบาร์และคลับต่างๆ นอกมหาวิทยาลัย

พอออกจากประตูมหาวิทยาลัย พวกเขาก็ไม่ไปโรงอาหาร ก็มุ่งหน้าออกไปข้างนอก

ดังนั้น แม้มหาวิทยาลัยจิงไห่จะสร้างล้อมรอบทะเลสาบโดยแบ่งเป็นห้าเขต แต่เอาเข้าจริง คนส่วนใหญ่ก็ไม่มีเวลาว่างพอจะมาเล่นริมทะเลสาบทุกวัน

ตอนนี้ ในที่สุดโซ่ตรวนที่พันธนาการนักศึกษาเหล่านี้ก็คลายออกเล็กน้อย