กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 165: กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เมื่อถูกซ่านหงถาม หานปิงก็เหลือบมองเครื่องติดตามสัญญาณชีพอีกครั้ง ก่อนจะตอบว่า
“ถ้าจะพูดให้ชัดก็คือ ตอนนี้ผู้ป่วยอยู่ในภาวะโคม่าที่เกิดขึ้นหลังผ่านภาวะเครียดเฉียบพลันรุนแรง”
“โคม่า...แล้วอธิการบดีข่งจะฟื้นเมื่อไหร่?”
“กิจกรรมต่อเนื่องและการสัมภาษณ์หลังรางวัลเฉี่ยวเล่อจือ การประชุมบริหารประจำปีของมหาวิทยาลัย การต้อนรับแขกจากภายนอก การตอบสนองต่อกระแสสังคม!”
“ต้องเข้าใจก่อนว่า ในสถานการณ์ของมหาวิทยาลัยจิงไห่ตอนนี้ จะขาดอธิการบดีข่งคอยตัดสินใจไม่ได้”
“มีวิธีปลุกเขาให้ตื่นแบบฝืน ๆ ไหม?”
เกาเฉวียนก็เอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน ขณะเดียวกันก็คิดในใจว่า
อธิการบดีข่งตาแก่ยังไม่ฟื้น แล้วใครจะเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้?
หานปิงขมวดคิ้ว สีหน้าดูจนปัญญาอยู่เล็กน้อย