บทที่ 36: วิวัฒนาการเด็กยักษ์ที่ไม่ยอมโต

บทที่ 36: วิวัฒนาการเด็กยักษ์ที่ไม่ยอมโต

“ฮือๆๆๆ…”

ซ่านถงถงยืนร้องไห้อยู่ตรงนั้น จนหวังป้าเทียนอดขำไม่ได้

ไม่สิ ยัยเด็กนี่น่าสนใจดีแฮะ เมื่อกี้เธอยังตบหน้าฮ่าวเหว่ยด้วยตัวเองตั้งหลายที ฝั่งนั้นยังไม่ร้องไห้หนักขนาดนี้เลย

แต่ตัวเองยังไม่ได้ทำอะไรสักเท่าไร ยัยนี่ก็ร้องไห้ก่อนแล้ว

ร้านค้าสวัสดิการอยู่ไม่ไกล หวังป้าเทียนจึงซื้อเมล็ดทานตะวันมาหนึ่งถุง

“โอ้ หวังป้าเทียนมาแล้วเหรอ”

เจ้าของร้านค้าสวัสดิการแซ่หลิว อายุราวสี่สิบกว่าๆ พอเห็นหวังป้าเทียนก็ทักทายอย่างคุ้นเคย

นับตั้งแต่เกิดคดีฉาวกลั่นแกล้งแห่งมหาวิทยาลัยจิงไห่ หวังป้าเทียนก็ถือเป็นคนมีหน้ามีตาในเขตตะวันตกแล้ว

เถ้าแก่หลิวย่อมรู้จักเขาอยู่แล้ว