บทที่ 90 กัดกินกลืนวิญญาณ

บทที่ 90 กัดกินกลืนวิญญาณ

"ลุงไคลด์ เจ้าไปจ้างคนหัวรั้นสี่คนนี้มาจากที่ไหนกัน? เจ้าทำใจลากพวกเขามาตายตกไปพร้อมกันได้ลงคอจริงๆ หรือ?" กาวินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอีกคำรบหนึ่ง ทหารรับจ้างที่ซื่อสัตย์จริงใจเช่นนี้หาได้ยากยิ่งนัก การต้องมาจบชีวิตลงที่นี่ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน

"เมื่อครู่นี้เจ้าก็ได้ยินแล้ว พวกเขารับเงินมาแล้ว" ไคลด์ที่รู้ดีว่าตนเองไม่อาจหลบหนีความตายพ้น ย่อมไม่มีทางใจดีบอกชาติกำเนิดความเป็นมาที่แท้จริงของพวกเขาให้กาวินรู้ เหอะๆ ต่อให้ตนต้องตาย ก็ต้องขุดหลุมดักเจ้าคนโอหังผู้นี้ไว้สักหลุม มันคิดว่าแดนศิลาเป็นสวนหลังบ้านของตนเองจริงๆ หรือ คิดจะทำอะไรก็ทำได้ตามใจชอบงั้นรึ? ไม่ช้าก็เร็วจะต้องมีแขนขาแข็งแกร่งท่อนใหญ่ที่มันฟันไม่เข้าปรากฏขึ้นมาแน่

รอยยิ้มลึกลับที่แวบผ่านใบหน้าของไคลด์ ทำให้กาวินเกิดความระแวดระวังขึ้นมาทันที เขาอดไม่ได้ที่จะกวาดสายตาสำรวจทหารคุ้มกันเกราะหนักทั้งสี่นายนี้อีกครั้ง จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ตราสัญลักษณ์บนแผ่นอกของพวกเขา ทำเอากาวินถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ

นั่นคือรูปกาดำเปลวเพลิงสีแดงชาดที่กำลังสยายปีกโบยบิน

เกือบจะโดนไคลด์หลุมพรางเล่นงานเข้าให้แล้ว หากตนลงมือสังหารทหารคุ้มกันเกราะหนักทั้งสี่นายนี้ไปจริงๆ ตนคงต้องประสบปัญหาใหญ่หลวงเข้าอย่างจัง—อย่างน้อยก็ส่งผลเสียอย่างร้ายแรงต่อการบุกเบิกแดนศิลาในช่วงเริ่มต้น

ในแถบแดนศิลาแห่งนี้ มีกองทหารรับจ้างเพียงแห่งเดียวเท่านั้นที่ใช้ตราสัญลักษณ์นี้—กองทหารรับจ้างเรดเรเวน