กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Owl Baron
บทที่ 89 ความโลภคือบาปกำเนิด
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหมาป่าไดร์วูล์ฟใต้ร่างของแอนดี ที่ถูกน้ำกรดสาดกระเซ็นใส่จนตาบอดไปข้างหนึ่ง ยิ่งทำให้มันตกอยู่ในความคลุ้มคลั่ง แม้จะออกตัวช้ากว่า แต่ความเร็วกลับสูงที่สุด มันพุ่งทะยานนำหน้าตรงเข้าใส่พ่อค้ามนุษย์ที่พลัดหลงออกจากขบวนเกวียนทันที—สติปัญญาของมันสูงส่งพอที่จะทำให้เข้าใจยุทธวิธีสังหารหัวหน้าก่อน
พร้อมกับเสียงคำรามกู่ร้อง ก็อบลินขี่หมาป่าห้าตัวก็พุ่งมารวมตัวกันข้างกายมัน—นี่ไม่ใช่ยุทธวิธีพุ่งชาร์จของทหารม้า แต่เป็นยุทธวิธีร่วมโจมตีของฝูงหมาป่า
"กับดัก... นี่มันกับดัก... ไม่ใช่ฝีมือพวกเราวางไว้ มีคนจงใจใส่ร้าย... ให้พวกเราแตกคอกัน ใจเย็นๆ ก่อน... ใจเย็นๆ..." พ่อค้ามนุษย์เสียขวัญจนทำอะไรไม่ถูก พลางถอยร่นไปด้านหลังพร้อมกับทหารคุ้มกันเกราะหนักทั้งสี่นาย และพยายามจะตะโกนอธิบาย
ไม่ว่าพวกก็อบลินและหมาป่าส่วนใหญ่จะฟังภาษาคอมมอนรู้เรื่องหรือไม่
ต่อหน้านักรบขี่สัตว์ที่เปิดฉากพุ่งชาร์จเข้ามาแล้ว คำอธิบายเช่นนี้ช่างซีดเซียวไร้น้ำหนักเหลือเกิน
หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ สมองที่ถูกความตื่นเต้นฮึกเหิมเข้าครอบงำ ไม่รับรู้เรื่องราวใดๆ อีกต่อไปแล้ว
เมื่อเทียบกับพ่อค้ามนุษย์ ตัวเลือกของทหารคุ้มกันเกราะหนักทั้งสี่นายกลับชาญฉลาดยิ่งกว่า พวกเขาชักดาบยาวออกมา ตั้งขบวนเป็นรูปครึ่งวงกลม บังผู้ว่าจ้างไว้ด้านหลัง เตรียมพร้อมรับแรงปะทะจากการพุ่งชาร์จ