เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ฝ่ายเซียวเสวี่ยไปถึงจุดส่งค่าไถ่ตามเวลาที่นัดไว้ ยังไม่เห็นโจรลักพาตัว แต่ตำรวจที่ซุ่มอยู่ได้รับแจ้งว่าเจอตำแหน่งที่เย่เส้าเฉียงถูกจับแล้ว และช่วยตัวเขาออกมาได้แล้ว ทว่า…
เมื่อเซียวเสวี่ยฟังเจ้าหน้าที่ตำรวจเล่าให้ฟัง เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก รีบกดโทรหาเย่ซูอย่างลนลาน โยนกล่องที่บรรจุเงินห้าล้านทิ้งไป อยากฟังเสียงเขาเท่านั้น เพื่อยืนยันว่าเขาปลอดภัย
“คุณเป็นอย่างไรบ้าง? เกิดอะไรขึ้น?”
“ฉันไม่เป็นไร คนที่บาดเจ็บคือเขา!” เสียงเท่ ๆ ของเย่ซูส่งมาจากอีกฝั่งสาย
เซียวเสวี่ยรู้ว่าต้องไม่ง่ายแบบนั้น ถามตำแหน่งเขาแล้วรีบขึ้นรถไปทันที
ตอนนี้เย่ซูยืนอยู่หน้าประตูโรงงานร้าง มองรถพยาบาลแล่นหวีดหวิวออกไป โจรลักพาตัวถูกมัดและควบคุมขึ้นรถตำรวจส่งไปสถานีตำรวจ เขาจึงก้าวขาขึ้นรถ
เซียวเสวี่ยเจอเย่ซูที่โรงพยาบาล เขานั่งเงียบ ๆ อยู่หน้าห้องผู้ป่วยห้องหนึ่ง ยังไม่มีทีท่าจะเข้าไป
เซียวเสวี่ยวิ่งเข้าไป “คนที่บาดเจ็บคือพ่อ?”