ตอนที่ 330 ช่วยฉันหน่อย

ตอนกลางคืนที่ทุกคนหลับหมดแล้ว เซียวเสวี่ยลืมตาขึ้น รู้สึกว่าเอวถูกล้อมด้วยแขนเหล็กคู่หนึ่งกอดรัดแน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหนีไป เธอนึกถึงเรื่องในอดีตบางอย่างที่ตาสวีเซิ่งเทียนเคยเล่าให้ฟัง

ตอนที่แม่ของเย่ซูเพิ่งเสียชีวิตใหม่ ๆ เย่ซูยังเล็กมาก ร้องไห้นานมาก สามวันเต็มไม่ยอมกินข้าว หมอบเงียบ ๆ อยู่ที่ประตู หวังว่าแม่จะกลับมา

ตอนเด็กขนาดนั้นได้สัมผัสความเจ็บปวดจากการสูญเสียญาติสนิทที่สุด ต่อให้ญาติคนอื่นให้ความอบอุ่นมากแค่ไหน ก็ไม่อาจชดเชยความเจ็บปวดจากการขาดแม่ไปได้

จำได้ว่าเย่ซูพกรูปถ่ายของแม่ติดตัวเสมอ ต่อมาภายหลังไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรก็กลายเป็นรูปของเธอ บางครั้งยิ่งกลัวสูญเสีย ก็ยิ่งขาดความรู้สึกปลอดภัย เหมือนเย่ซูในตอนนี้