กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“หยุดเดี๋ยวนี้!” เย่ซูลุกขึ้นยืนเรียกเย่เส้าเฉียงไว้ “ผมอายุ 18 แล้ว เรื่องแต่งงานของตัวเองผมตัดสินใจเองได้ ไม่ต้องให้พ่อมาคัดค้าน ทำร้ายคนที่ผมรัก!”
“คนที่แก รัก? เพื่อผู้หญิงคนเดียว ในสายตาแกยังมีพ่ออย่างฉันอยู่อีกหรือ?” เย่เส้าเฉียงคัดค้านการแต่งงานนี้อยู่ดี
เย่หนิงหย่วนตบโต๊ะ ด่าเย่เส้าเฉียง “ไอ้ไอ้หนุ่มเหลือขอ แกต้องทำให้ครอบครัวแตกแยกถึงจะพอใจหรือ?”
“ครอบครัวแตกแยก? นอกจากมันแล้วผมยังมีเด็กคนอื่นได้อีกหรือ? ตอนนี้พ่ออย่างผมแม้แต่เรื่องนี้ยังตัดสินใจไม่ได้ พ่อ บอกผมที การเป็นพ่อแบบนี้ยังมีความหมายอะไร?” เย่เส้าเฉียงหันตัวไป จ้องเย่ซูด้วยความโกรธ นี่ไม่ใช่ลูกชายเลย เหมือนเวรกรรมตามตัว