กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
เซียวเสวี่ยจะไม่ฟังได้อย่างไร ก็ส่งไปให้ พอดีเห็นเย่ซูถอดเสื้อคลุมบุด้วยนวมออก เธอเข้าไปปิดประตูให้ดีกันลมหนาวพัดเข้ามา “หนาวไหม?”
เย่ซูรับกระติกน้ำร้อนในมือเธอไปวางบนโต๊ะ แล้วกำมือเธอไว้ “มือเย็นขนาดนี้ ห้องเธออุ่นไหม? ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอที่นี่หลายวันหน่อย”
มือของเซียวเสวี่ยถูกเขากำไว้ก็ไม่เย็นเลยสักนิด เธอยิ้มร่าเริงพูดว่า “อยากอยู่กี่วันก็อยู่เท่านั้น เดี๋ยวแช่เท้าแล้วค่อยนอน ในผ้าห่มมีกระเป๋าน้ำร้อน ฉันจะกลับห้องแล้ว”
เย่ซูลูบหัวเธอ “ไปนอนเถอะ!”
“ราตรีสวัสดิ์!” เซียวเสวี่ยหวังว่าเขาจะได้นอนหลับสบาย
เย่ซูยิ้ม แล้วก็กล่าวกับเธอว่า “ราตรีสวัสดิ์”