เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“กะแล้วเชียวว่าเธอยังผูกใจเจ็บ” หวังอวี้จวินหัวเราะร่าพลางถอยห่างออกไปเล็กน้อย ไม่อยากเอาความสุขบนเตียงในอนาคตมาเสี่ยง “ถ้าเธอยอมตกลงเป็นคนรักกับฉัน ฉันจะมัดตัวหมอนั่นมาให้เธอจัดการ จะฆ่าแกงยังไงก็ตามใจเธอหมดเลย”
เซียวเสวี่ยหรี่ตาลง เลิกคิ้วขึ้น “จริงเหรอ?”
“ลูกผู้ชายพูดแล้ววาจาศักดิ์สิทธิ์ดุจกระถางเก้าใบ” หวังอวี้จวินยกมือสาบาน
ยามนี้ที่นอกหน้าต่าง ชายคนหนึ่งถือกอดกล้องถ่ายรูป กดชัตเตอร์ถ่ายภาพคนทั้งสองเสียงดังกร๊อบ ๆ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเตรียมการไว้ล่วงหน้านานแล้ว
เซียวเสวี่ยเชื่อคำพูดเขาก็บ้าแล้ว “งั้นตอนนี้นายก็พาคนมาให้ฉันสิ แล้วฉันจะลองพิจารณาเรื่องคบเป็นคนรักกับนายดูอีกที!”
“เธอต้องรับปากฉันก่อนสิ!” หวังอวี้จวินมองเธอด้วยสีหน้าเปี่ยมรัก ทว่าความจริงล้วนเสแสร้งแกล้งทำทั้งสิ้น