เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
หวังอวี้จวินยังคงหน้าบึ้งจ้องเธอ “ฉันต้องการชื่อของเธอ!”
“เซียวเสวี่ย เธอชื่อเซียวเสวี่ย!” หลี่ซินถอยหลังหนึ่งก้าว ถึงหวังอวี้จวินในตอนนี้จะทำให้รู้สึกน่ากลัว แต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงไม่หยุด หลงใหลจนตัวสั่น
“ดีมาก!” หวังอวี้จวินพอใจ เมื่อรู้ชื่อแล้ว เขาก็สืบได้ง่าย ๆ อยู่แล้ว!
ตอนนั้นโทรศัพท์ในห้องดังขึ้น หวังอวี้จวินรับสาย “ฮัลโหล” หนึ่งคำ ใบหน้าที่บึ้งตึงกลับอ่อนลงทันที “แม่ มีอะไรหรือ? … ผมบอกแล้วไม่ใช่หรือ? ผมกับเธอเป็นไปไม่ได้ … แม่ช่วยปฏิเสธให้ผมด้วย … ตอนนั้นก็แค่คบกันเล่น ๆ เท่านั้น จะแต่งงานกับเธอมันเป็นไปไม่ได้! … แม่ช่วยลูกชายครั้งนี้หน่อยนะ! … ดี ผมจะเดินทางโดยเครื่องบินกลับไปตอนบ่าย!”
เขาจะแต่งงาน? หลี่ซินก้าวเข้าไปดึงแขนเสื้อเขา “พี่จวิน นายจะไปอีกแล้วหรือ?”