เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
หลี่ซินรอจนเซียวเสวี่ยกับพวกเดินลับไปแล้ว จึงก้าวยาว ๆ จากไป ผ่านไปสองถนนก็หยุดอยู่ริมทางอย่างว่าง่าย ดูเหมือนกำลังรอใครสักคน ยืนเหลียวมองซ้ายขวารออยู่นานมาก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถเปิดประทุนคันหนึ่งแล่นมาหยุดริมทาง หลี่ซินเดินเข้าไปมองคนบนรถอย่างมีความสุข
คนบนรถยื่นแขนยาวส่งถุงกระดาษให้เธอ “ของที่เธอต้องการฉันซื้อมาให้แล้ว คนที่ฉันตามหาอยู่ที่ไหน ควรบอกฉันได้แล้วนะ? ก็คนที่เธอสะกดรอยตามเมื่อวันที่ 21 เดือนสิบสองปีที่แล้วไง ผู้หญิงที่ใส่เสื้อบุนวมลายดอก ถักเปียใหญ่ ผิวขาวสะอาด ตาโต ๆ คนนั้น!”
คนนี้คือหวังอวี้จวิน เขาหาเซียวเสวี่ยไม่เจอ บังเอิญเจอหลี่ซินบนถนน สัญชาตญาณบอกว่าเด็กสาวสองคนนี้รู้จักกัน จึงสอบถามหลี่ซินเรื่องเบาะแสที่อยู่ของเซียวเสวี่ย ถามครั้งนี้ถามถูกจริง ๆ