ตอนที่ 121 ช่างไม่บังเอิญ ต่อไปยังต้องเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะ

ลู่อู๋ซวงที่เสียหน้าต่อหน้าเด็ก ๆ ดื่มข้าวต้มไปชามเดียวก็ไม่กินต่อ พอทุกคนกินเสร็จก็ไปล้างจาน ไม่ใช่เพราะเซียวโยวหรานสั่ง แต่เพราะเธอทำจนชิน ตั้งแต่แรกก็ปลูกฝังนิสัยอดทนทำงานไม่บ่นเอาไว้แล้ว

เซียวโยวหรานเห็นเธอทำงานเองแต่โดยดีก็หายโกรธไปบ้าง “ฉันออกไปซื้อกับข้าวสักหน่อย ระหว่างทางจะซื้อผ้ามาทำเสื้อผ้าใหม่ให้เด็กสองคนด้วย เธออยู่บ้านดูแลเด็กสองคนกับซักผ้า”

ลู่อู๋ซวงมองหาเซียวเสวี่ยก็ไม่เห็นอีก พอมองไปทางหน้าต่างก็เห็นเซียวเสวี่ยกำลังนั่งเป่าพัดลมเขียนอะไรบางอย่างอยู่ในห้อง ก็ส่งเสียงฮึ “ป่านนี้หยุดเรียนแล้ว เธออยู่บ้านไม่ทำงานอะไรเลยหรือ?”