กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
เที่ยงวัน เซียวเสวี่ยก็ยังกลับบ้านไปทำข้าวกิน ลู่อู๋ซวงก็ร้อนใจ ถามเซียวเสวี่ยว่า “ยายของเธอจะกลับมาเมื่อไร”
“โจวอวี๋ไม่ใกล้จากที่นี่ ต่อให้เร็วก็ต้องราวสี่โมงเย็น” เซียวเสวี่ยกินเสร็จก็ไปบนเตียงเตาอ่านหนังสือและฝึกคัดลายมือด้วยปากกาหมึกซึม
บนพื้นตรงที่ลู่อู๋ซวงนั่งมีเปลือกเมล็ดแตงกองอยู่เต็มไปหมด เธอบ่นว่า “ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าที่นี่มีของกินอร่อย ๆ เยอะขนาดนี้ ก็ควรพาเด็กสองคนมา”
“ถ้าเธอกินน้อยหน่อย ตอนกลับก็เอาของกลับไปบ้าง ฉันก็ไม่ว่าอะไร” เซียวเสวี่ยไม่ใช่คนขี้เหนียวขนาดนั้น