เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
เย่ซูวางสายแล้วหยิบตราประทับหนึ่งอันจากลิ้นชักยื่นให้เธอ “ให้เธอ”
เซียวเสวี่ยรับมาดู หินโซ่วซานก้อนนี้ถูกแกะสลักตามรูปทรงและสีสันจนเป็นภูเขาลูกหนึ่ง กลางเขามีทางภูเขา ต้นสนและต้นไซเปรส ศาลา และคนเดินทาง แกะสลักได้ราวกับของจริง พลิกดูด้านล่าง มีอักษรตราประทับสองตัวสลักอยู่ ตัวหนึ่งเป็นเย่ อีกตัวน่าจะเป็นซูใช่ไหม อักษรตราประทับเธอเองก็ใช่ว่าจะไม่รู้ทั้งหมด
“ตราประทับล้ำค่าแบบนี้ ให้ฉันจริง ๆ หรือ”
“อืม อยากสลักตัวอะไรก็ขัดให้เรียบแล้วสลักใหม่ก็ได้” เย่ซูพยักหน้า หินโซ่วซานดีหายาก ตราประทับที่ปรมาจารย์แกะสลักยิ่งหายาก เดิมทีสิ่งนี้เป็นของขวัญวันเกิดที่น้าชายคนเล็กให้เขาตอนเก้าขวบ เขาเก็บรักษาไว้ตลอด ไม่ยอมให้ใครแตะต้อง
เซียวเสวี่ยเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ ยิ้มแล้วพูดว่า “ให้ฉันแล้วจะมาเสียใจทีหลังก็สายไปนะ แต่ฉันอนุญาตให้เธอไถ่คืนในวันนั้นก็ได้”