กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อวี๋ทิงถังยื่นมือไปทางเซี่ยสือเฟิง “ในเมื่อเป็นจิตสำนึกที่แตกหน่อมาจากตัวฉัน ก็อย่าทำตัวบ้า ๆ บอ ๆ เลย มาเป็นคนปกติที่คิดบวกมองโลกในแง่ดีเหมือนฉันมันไม่ดีตรงไหน?”
เซี่ยสือเฟิงหลุบตาลง “ถ้าผมพยายามเป็นคนปกติ คุณจะไม่ทอดทิ้งผมอีกใช่ไหม?”
“แน่นอนอยู่แล้ว” อวี๋ทิงถังชะงัก “ว่าแต่ฉันเคยทอดทิ้งแกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน??”
คำถามนี้เธอสงสัยมาตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้
เซี่ยสือเฟิงมองเธอ “ชาติก่อน”
อวี๋ทิงถัง : ?
ยังไม่ทันที่เธอจะถามให้กระจ่าง ข้างหูก็ดังหึ่งก้องแหลมคม ในกะโหลกศีรษะราวกับจะระเบิดออก
อวี๋ทิงถังร้องโอดโอยพลางกอดศีรษะ “ใครมาเปิดขม่อมฉันวะเนี่ย??”