เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ริมฝีปากสีอ่อนของเซี่ยสือเฟิงยกยิ้มบางเบา “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
อวี๋ทิงถัง “ทำไมถึงเป็นนายไปได้?!”
เธอเคยคิดถึงความเป็นไปได้สารพัดรูปแบบ ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นทีเร็กซ์ชุบชีวิตมา เธอก็คงไม่รู้สึกแปลกใจขนาดนี้
แต่ว่าเซี่ยสือเฟิงเนี่ยนะ…
อยู่นอกเหนือขอบเขตตัวเลือกของเธอไปไกลลิบเลย
อวี๋ทิงถังยืนอยู่บนมีดทำครัว ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปทั้งตัว
ร่มหยกค่อย ๆ ลอยมาหยุดอยู่เหนือศีรษะของเธอ คอยปกป้องอย่างเงียบเชียบ
เสาน้ำก็ตกลงกลับสู่ใจกลางทะเลสาบเช่นกัน รอคอยจังหวะเคลื่อนไหว
“ทำไมถึงจะเป็นผมไม่ได้ล่ะ?” เซี่ยสือเฟิงยิ้มแย้มแจ่มใสไร้ความหมองหม่นเหมือนเช่นเคย ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ “ผมอยู่เคียงข้างเธอมาตลอดนะ”
“ถึงแม้ว่าเธอจะทอดทิ้งผม ไม่เคยสนใจไยดีผมเลยมาตลอด แต่ว่า…”