กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ฉันตกน้ำเขาก็ต้องตกน้ำด้วยสิ ถึงจะยุติธรรม!”
ทุกคนพูดไม่ออก “…”
“คุณพระช่วย ช่างเป็นคำพูดที่ฝืนสวรรค์ขั้นสุดยอดจริง ๆ”
“ถ้าพูดตามตรรกะของหล่อน ตอนก่อนพี่ชายหล่อนเกือบจะตกจากรถไฟเหาะ ทำไมหล่อนไม่โดดตามลงไปเพื่อแสดงความยุติธรรมบ้างล่ะ”
“ที่รัก แถวนี้เขาไม่เรียกความสัมพันธ์แบบนี้ว่าพี่น้องหรอกนะ เขาเรียกนายบ่าวจ้า”
“มองแบบนี้แล้วฉีวั่งก็เป็นคนดีอยู่นะ กระโดดลงไปช่วยคนตั้งแต่แวบแรกเลย”
สีหน้าของเซิ่งจือสวี่เย็นเยียบลง “เธอเป็นบ้าพอหรือยัง”
“ฉันเนี่ยนะบ้า นายยังมีหน้ามาว่าฉันบ้าอีกเหรอ?!” เดิมทีเซิ่งโม่ก็รู้สึกน้อยใจที่ตกน้ำอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดของเซิ่งจือสวี่ ขอบตาก็ยิ่งแดงก่ำขึ้นมา “นายยังมีความเป็นพี่ชายหลงเหลืออยู่บ้างไหม?!”