กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เสี่ยวปาคือใครกันน่ะ? กลางดึกทำไมถึงไปอยู่ในตำหนักบรรทมของกุ้ยเฟยได้?”
“หม่อมฉันขอฟ้องร้องว่าเยี่ยนกุ้ยเฟยคบชู้เพคะ! ทำฮาเร็มแปดเปื้อน โทษทัณฑ์มิอาจละเว้น!”
“ข้ามเรื่องแล้วโว้ย ลากตัวออกไปที”
ในห้องที่เสี่ยวปาอยู่ไม่มีกล้องวงจรปิด จึงกันผู้ชมที่กำลังอินบทละครจนอยู่ไม่สุขไว้ข้างนอกทั้งหมด
“ทำไมเธอมาอีกแล้วล่ะ?” เสี่ยวปากระดิกตัวว่ายดุ๊กดิ๊กขึ้นมาด้านบน น้ำเสียงอู้อี้แบบเด็กน้อยแฝงความดีใจเอาไว้ “ฉันคิดถึงเธอแค่นิดนึงนะ ไม่ได้เยอะเลย แค่นิดเดียวจริง ๆ!”
“คิดถึงฉันเหรอ? เด็กน้อยอย่างแกนี่ติดคนจังเลยนะ” อวี๋ทิงถังพิงขอบตู้ปลา พลางลูบหัวเล็ก ๆ ของมันเล่น
เสี่ยวปาเงยหน้าให้เธอขยี้ หนวดอันอวบสั้นคลี่ออกอย่างสบายอารมณ์