กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พ่อบ้านไห่ “ท่านออกไปกราบไหว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”
“ไม่ได้ออกไปไหนนี่” เยี่ยนหลานเซิงเอ่ยอย่างเป็นธรรมชาติ “ตอนเช้าเดินผ่านห้องนายเห็นเข้าพอดี เลยกราบไหว้สักหน่อย”
“คุณครับ สิ่งที่ท่านกราบไหว้คงไม่ใช่ของที่ผมเอาผ้าแดงคลุมไว้หรอกนะ...”
“อันนั้นแหละ” มุมปากของเยี่ยนหลานเซิงยกยิ้มกว้างอย่างบ้าคลั่ง
ขณะที่พูดคุยกัน รถของทีมงานรายการก็แล่นมาถึงหน้าประตู เบาะหลังตรงกับพรมแดงพอดี
ประกายรอยยิ้มในดวงตาของเยี่ยนหลานเซิงพราวระยับราวกับดวงดาว เขาหยิบช่อดอกไม้ลูกอมที่เตรียมไว้ล่วงหน้า สาวขายาวก้าวไปข้างหน้าอย่างผึ่งผายเพื่อต้อนรับ
ประตูรถเปิดออก กล้องจับภาพโคลสอัปไปที่ซางชิงชิงซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็น
ภาพเบื้องหน้าทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย