กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอกินมื้อเช้าเสร็จ อวี๋ทิงถังก็อุ้มแตงโมผ่าครึ่งนั่งกินอยู่ตรงระเบียงทางเดิน พลางมองดูศิษย์พี่จัดเก็บกวาดป่าไผ่ที่เละเทะให้เข้าที่
เธอพ่นเม็ดแตงโมดังฟุบฟุบ “ศิษย์พี่ จำได้ไหมว่าผีที่ฉันเคยแทะเมื่อก่อน ตัวไหนรสโมจิวานิลลานะ”
เจียงฝูเย่วางค่ายกลเจริญเติบโตตามทิศต่าง ๆ ในป่าไผ่เสร็จ ถอยหลังมาสองสามก้าว ได้ยินเข้าก็ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่มีผีรสนั้นหรอก มีแต่เธอนั่นแหละที่บ่นอยากกินตลอด”
เธอชอบไอศกรีม ถ้าได้แทะผีรสไอศกรีมจะดีใจเป็นพิเศษ แถมยังทำบันทึกไว้อีกว่าสะสมไปได้กี่ตัวแล้ว
แต่น่าเสียดาย ผีรสไอศกรีมมีน้อยเกินไป
จัดเป็นรุ่นลับเลยทีเดียว
อวี๋ทิงถังกินแตงโมหมด ก็เริ่มแทะขนมใบบัวต่อ “งั้นมีตัวไหนที่โดนฉันผนึกไปแล้วหนีออกมาได้อีกไหม”