กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อวี๋ทิงถังควงมือขวาสองรอบก่อนจะยกขึ้นปิดปากด้วยท่าทางตกใจเบอร์ใหญ่ “อุ๊ปส์! โลกนี้มีเรื่องเหลือเชื่อขนาดนี้เกิดขึ้นด้วยเหรอคะเนี่ย? ข้าน้อยแม้แต่ปืนยังไม่เคยจับ หรือว่าแม่สวรรค์จะสำแดงอิทธิฤทธิ์กันนะ?”
เหวินอวี้หาน “...เล่นใหญ่ไปแล้ว”
เขามองไปยังอวี๋จ้าวชิงที่มีงานอดิเรกอย่างหนึ่งคือการยิงปืน “ฝีมือนายเหรอ?”
อวี๋จ้าวชิงเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “ฉันไม่ได้แตะพวกมันแม้แต่ปลายก้อย”
เขาไม่มีทางทิ้งร่องรอยจงใจที่ชัดเจนขนาดนี้ให้เป็นจุดอ่อนเปิดเผยตัวตนของตัวเอง
สายตาของเหวินอวี้หานสบเข้ากับเยี่ยนหลานเซิงอีกครั้ง รอยยิ้มของอีกฝ่ายไปไม่ถึงดวงตา “ผู้บังคับการ ผมเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีแรงแม้แต่จะเชือดไก่ มองผมทำไมหรือครับ?”