ตอนที่ 154 ซดเหล้าเมาหัวราน้ำมาตลอด

แววตาของเยี่ยนหลานเซิงฉายประกายเย็นเยียบ น้ำเสียงที่มักจะเฉื่อยชาพลันต่ำลง “พวกมันฝันไปเถอะ”

เขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอทั้งนั้น

ซ่า——

เสียงลมและเสียงเกลียวคลื่นริมชายฝั่งดูเหมือนจะยิ่งดังขึ้น

หลังจากอวี๋ทิงถังฟังที่อวี๋จ้าวชิงพูดจบ ก็สรุปความได้ว่า “ถ้าอย่างนั้น แปลว่าพวกมันมีเรืออย่างน้อยหนึ่งลำล่ะสิ?”

“ทุกคน ฉันเหมือนจะเห็นแสงแห่งความหวังที่เราจะได้ออกจากเกาะนี้แล้ว!”

อวี๋จ้าวชิง : ?

เยี่ยนหลานเซิง : พรูด

จะว่าไปแล้ว ความคิดนี้ของเธอก็ไม่เลวเลย

เพียงแต่ฝ่ายตรงข้ามมีคนมากกว่า แถมยังมีอาวุธปืน หากไม่สามารถปลิดชีพได้ในคราเดียว พวกมันก็จะต้องตอบโต้อย่างบ้าคลั่งแน่นอน และผลลัพธ์คงจะแสนสาหัส