เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คำว่า “กัด” ของเยี่ยนหลานเซิงยังไม่ทันหลุดจากปาก อวี๋ทิงถังก็งับลงไปเรียบร้อยแล้ว
ความรู้สึกเจ็บแปลบเบา ๆ ตรงซอกคอทำให้สมองของเยี่ยนหลานเซิงขาวโพลนในชั่วพริบตา ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำลามไปทั่ว ปลายหูแดงก่ำจนแทบมีเลือดหยด หลับตาแน่นไม่กล้าขยับเขยื้อน
“เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ” อวี๋ทิงถังที่ไม่ได้ตั้งใจฟังถามขึ้น
เยี่ยนหลานเซิงรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงลืมตาขึ้นมอง
อวี๋ทิงถังยืนเท้าสะเอวข้างหนึ่ง มืออีกข้างถืออุปกรณ์เขี้ยวหมาป่ากำลังแทะคอเขาอยู่
เสียงฟู่ดังขึ้นเบา ๆ เขี้ยวหมาป่ายังพ่นซอสมะเขือเทศทะลักออกมาอีกกองหนึ่ง
เยี่ยนหลานเซิง “ผมบอกว่าคันคอ รู้สึกเหมือนขาดเชือกไปสักเส้น”
อวี๋ทิงถังเก็บเขี้ยวหมาป่ากลับไปแล้วเอ่ยอย่างใจป้ำ “เรื่องแค่นี้เอง ห้องฉันมีอยู่สามเส้น นายอยากได้ก็เอาไปสิ”