ตอนที่ 90 ระบบงานเล็ก ๆ เป็นบ้าไปแล้วเหรอ?

สภาพแวดล้อมภายในนี้ทั้งสกปรก รกรุงรัง และย่ำแย่ จึงถูกกำหนดไว้แล้วว่าคนส่วนใหญ่จะไม่มีสิ่งที่เป็นภาระอย่างความเห็นอกเห็นใจ

“เอี๊ยด—”

อวี๋ทิงถังหาที่จอดรถเรียบร้อย ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านบน

เธอเงยหน้าขึ้นมอง ราวระเบียงที่มีเจ้าตัวเล็กคนนั้นห้อยอยู่ส่งเสียง “เอี๊ยดอ๊าด” สั่นไหวอย่างไม่อาจรับน้ำหนักได้ไหว

ร่วงดิ่งลงมาอย่างรวดเร็วดัง “โครม”!

อวี๋ทิงถังเหยียบมีดทำครัวพุ่งขึ้นไป สองมือยื่นออกไปรับ ประคองเจ้าตัวเล็กที่กำลังร่วงลงมาลงสู่พื้นอย่างมั่นคง

เจ้าตัวเล็กสั่นสะท้านไปทั้งร่าง หลับตาแน่นสนิทอยู่ในอ้อมแขนของเธอ

“เสี่ยวเปา! เสี่ยวเปาลูกเป็นอะไรไป?!”