กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
บนถนนลาดยางมะตอย รถมายบัคสีดำคันหนึ่งกำลังแล่นไปอย่างราบเรียบ
ชายหนุ่มที่นั่งอ่านอีเมลอยู่ตรงเบาะหลังเหลือบมองไปด้านข้างโดยไม่ตั้งใจ พลันเห็นร่างที่คุ้นตาเดินผ่านนอกหน้าต่างรถไป
สมองยังไม่ทันได้ประมวลผล คำว่า “จอดรถ” สองคำก็หลุดออกจากปากไปเสียก่อนแล้ว
“ครับ คุณอวี๋” คนขับรถจอดรถเทียบข้างทาง
หน้าต่างรถตรงเบาะหลังเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าเย็นชาคมกริบ คิ้วและดวงตาราวกับถูกสลักด้วยมีด ไฝใต้ตาสีแดงชาดตรงหางตามีเสน่ห์เย้ายวนใจอย่างไร้เหตุผล
อวี๋จ้าวชิงกวาดตามองถนนสายนี้อย่างไม่ใส่ใจ ไม่มีคนเดินผ่านไปมาสักเท่าไร มีเพียงหน้าต่างสว่างไสวของร้านค้าที่สะท้อนทิวทัศน์ยามสนธยา
“คุณอวี๋ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?” ผู้ช่วยถามอย่างระมัดระวัง