ตอนที่ 61 จะเรียกฉันว่าอวี๋ต้าจ้วงก็ได้นะ

กลางทะเล เรือยอชต์ดัดแปลงสีดำลำหนึ่งแล่นฉิวฝ่าเกลียวคลื่น ด้วยความเร็วประหนึ่งของขวัญจรวด

ท้ายเรือยอชต์ผูกเชือกไว้หลายเส้น ปลายเชือกมัดติดอยู่กับห่วงยางอันหนึ่ง

เยี่ยนหลานเซิงนั่งอยู่ตรงกลางห่วงยาง สองมือพาดสองข้าง คอพับเอียง กึ่ง ๆ เหมือนสิ้นชีพไปแล้วครึ่งวัน

อวี๋ทิงถังนั่งอยู่บนเสากระโดงพลางโบกมือให้เขา “เสี่ยวเยี่ยนจื่อ อดทนไว้! พวกเราใกล้จะถึงแล้ว!”

เยี่ยนหลานเซิงอ้าปากพูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก “ฝ่าบาทบุ๋ง ๆ… หรือผมจะบุ๋ง ๆ… ว่ายน้ำไปเองดีกว่าบุ๋ง ๆ…”

พอได้ยินเสียงนี้ อวี๋ทิงถังก็อดถามไม่ได้ “น้ำทะเลอร่อยไหม ฉันเห็นนายดื่มเอา ๆ ตลอดเลย”

เยี่ยนหลานเซิง : ?

นี่มันเรื่องที่เขาอยากดื่มเรอะ!

จู่ ๆ อวี๋ทิงถังก็เงยหน้ามองไปข้างหน้า “มีตัวอะไรไล่ตามมาน่ะ”