เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ณ คฤหาสน์ตระกูลเซี่ย
หน้าประตูมีทหารยามหนาแน่นดั่งเมฆหมอก เดินไปสามก้าวก็เจอป้อมยามหนึ่งจุด ทั้งยังมีหน่วยรปภ. ในเครื่องแบบสีดำคอยเดินลาดตระเวนเป็นระยะ ดูเข้มงวดและน่าเกรงขามยิ่งนัก
พอเข้ามาถึงลานเรือนด้านในสุด บรรยากาศถึงค่อยผ่อนคลายลงบ้าง
ทันทีที่รถจอด เซี่ยสือเฟิงซึ่งยืนรออยู่ใต้ขั้นบันไดหินก็ก้าวขึ้นมาเปิดประตูรถให้อย่างกระตือรือร้น พลางใช้มือบังขอบหลังคารถไว้
“อวี๋ทิงถัง ยินดีต้อนรับเธอสู่…… เอ๊ะ?”
สายตาของเขาสบเข้ากับเต่าตะพาบตัวหนึ่งที่นั่งอยู่บนเบาะหลังพอดี
เจ้าเต่าตะพาบคลานไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า
เซี่ยสือเฟิงยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่
“พวกนายสองตัวทำไมส่งสายตาลึกซึ้งให้กันขนาดนั้นล่ะ” ด้านบนมีเสียงของอวี๋ทิงถังดังขึ้นมากะทันหัน “ปิ๊งกันเข้าแล้วเหรอ?”