กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อวี๋ชีโจวพยักหน้า “อ๋อ งั้นพวกเธอก็เล่นกันตามสบายเถอะ ยังไงที่บ้านก็กว้างอยู่แล้ว”
พูดจบ เขาก็ก้มหน้าก้มตาไถโทรศัพท์มือถือต่อ
หนึ่งวินาที สองวินาที…
“เดี๋ยวก่อน!” อวี๋ชีโจวลุกพรวดขึ้นมาทันควัน ดวงตาเบิกกว้างราวกับกระดิ่งทองเหลือง “เมื่อกี้เธอว่าพาตัวอะไรกลับมานะ?!!”
อวี๋ทิงถังดูดนมสตรอว์เบอร์รีไปอึกหนึ่ง “ผีไง มีอะไรเหรอ?”
“…เธอพาผีเข้าบ้านแล้วยังจะมาถามว่ามีอะไรอีกเรอะ?! เธอเคยนึกถึงน้องชายของตัวเองบ้างไหมว่าเพิ่งโดนคำสาปมา จิตใจกำลังอยู่ในช่วงบอบบางอยู่นะ!?”
อวี๋ทิงถังไม่คิดว่าเขาจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ “นายวางใจเถอะ พวกมันไม่เหมือนผีรสชาติคำสาปพวกนั้นหรอก บริสุทธิ์มากทั้งนั้น”