เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 470
ในฐานะพี่สะใภ้ใหญ่ เจินจูมีรูปร่างเตี้ยกว่าเสี่ยวไห่เสียอีก ตอนนี้พอถูกอีกฝ่ายบังไว้ด้านหลัง พอเห็นน้องชายที่ปกติเป็นคนเงียบขรึมและรู้ความ จู่ ๆ กลับกลายเป็นคนดุดันขึ้นมา เธอก็ถึงกับพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง
ตอนนี้เธอกำลังลังเลอยู่ เดิมทีตั้งใจจะปิดเรื่องนี้ไว้ไม่ให้พ่อแม่รู้ แต่ตอนนี้กลับทะเลาะกันเสียแล้ว จะเรียกพ่อแม่ออกมาเจอลูกสาวของพวกเขาดีไหม?
ไม่ว่ายังไง ก็ควรพูดกันให้ชัดเจนต่อหน้าไม่ใช่หรือ?
ไม่อย่างนั้นปล่อยให้เรื่องคลุมเครือแบบนี้ต่อไปจะเรียกว่าอะไรกัน?
……
แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป เพราะคำพูดของเสี่ยวไห่ยิ่งทวีความเผ็ดร้อนขึ้นเรื่อย ๆ
"ลวี่ลี่ ที่ฉันเรียกเธอว่าพี่ก็เพราะให้เกียรติเธอ ตอนเรียนเธอทำเหมือนไม่มีบ้าน พอโทรศัพท์มาทะเลาะไร้สาระเสร็จแล้วก็ไม่ติดต่อกลับมาอีกเลย พ่อเรานอนโรงพยาบาล ทั้งที่เธอเรียนอยู่ในเมืองหลวงแท้ ๆ แต่กลับไม่แม้แต่จะโทรมาสักสาย!"
"อย่ามาบอกว่าเธอไม่รู้สิ ใช่สิ ครึ่งปีแล้วที่ไม่โทรมาสักครั้ง พี่ชายเรากู้เงินจนหัวหมุน... เรื่องใหญ่ขนาดนี้เธอกลับไม่รู้อะไรเลย รู้แค่ว่าตอนตรุษจีนกลับบ้านมาอวดแหวนทองกับเสื้อผ้าใหม่ของตัวเอง..."
"คนที่ยืมเงินแล้วไม่คืนไม่ใช่เธอ คนที่ถูกชาวบ้านพูดจาถากถางก็ไม่ใช่เธอสินะ!"