กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 440
ระหว่างเดินขึ้นบันได เซี่ยเหยียนมองมือทั้งสองข้างที่ว่างเปล่าของตัวเอง ในใจก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
นี่มันเรียกว่ามีแต่ใจจริง ๆ
แม้จะเดินทางไกลนับพันลี้เพื่อมอบขนห่านสักเส้น อย่างน้อยก็ยังมีขนห่านติดมือมาสักเส้น แต่นี่เขากลับมือเปล่าทั้งสองข้าง...
ขณะที่กำลังครุ่นคิด จู่ ๆ ก็เห็นป้าใหญ่หยุดเดิน
"ไม่ได้หรอก มาบ้านคนอื่นทั้งที แต่ไม่เอาอะไรติดไม้ติดมือมาเลย ถ้าแพร่ออกไปคนอื่นต้องเอาไปนินทาแน่ ยังไงก็ต้องเตรียมของไปสักหน่อย"
เซี่ยเหยียนเองก็แอบโล่งใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ รีบพูดว่า "งั้นผมลงไปเอาของก่อนนะครับ"
"จะเอาอะไร?"
ป้าใหญ่ขวางเขาไว้
"พวกอาเจียวกับโสมตะวันตกของเธอน่ะ จะเอามาผลาญเล่นแบบนี้ได้ยังไง?"