เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 439
วันรุ่งขึ้น ทุกคนต่างตื่นกันแต่เช้าตรู่
การนอนเตียงเดียวกับป้าใหญ่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
โดยเฉพาะเมื่อต้องอยู่ท่ามกลางสายตาของผู้ใหญ่ที่คอยใส่ใจทุกเรื่องเกี่ยวกับตัวเธอ หากไม่ใช่เพราะสุดท้ายร่างกายทนไม่ไหว ติงเวยสงสัยจริง ๆ ว่าป้าใหญ่จะชวนเธอคุยกันยันสว่างเสียแล้ว
น่ากลัว น่ากลัวเกินไปจริง ๆ
แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ ผู้หญิงวัยกลางคนมีนาฬิกาชีวิตเป็นของตัวเองโดยเฉพาะ ก่อนหกโมงเช้าเสียอีก ติงเวยก็รู้สึกเลือนรางแล้วว่าป้าใหญ่ลุกจากเตียงเรียบร้อย
หกโมงเช้า!
เป็นเวลาที่น่าสะพรึงกลัวอะไรเช่นนี้!
ทั้งที่เป็นวันหยุด ทั้งที่เป็นช่วงกลางฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ผ้าห่มซึ่งเป็นสุดยอดอาวุธยังไม่สามารถผนึกเหล่าคนขยันเอาไว้ได้อีกหรือ?
ทำไมถึงยังต้องใช้ตารางชีวิตแบบเดียวกับตอนเรียนอีก?