เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 412
ติงไห่หยางไม่ได้รับการจัดสรรบ้านจากหน่วยงานมานานเกือบสิบปีแล้ว จึงไม่ค่อยรู้สถานการณ์ในตอนนี้ว่าการจัดสรรบ้านต้องจ่ายเงินกันอย่างไร แต่บริเวณใกล้เคียงล้วนเป็นเขตที่พักอาศัยของพนักงานหน่วยงานต่าง ๆ การสืบข่าวจึงไม่ใช่เรื่องยาก
เลี้ยวตรงหัวมุมด้านหลังไปก็จะเจอกับอาคารพักอาศัยหลังเล็กที่โรงงานสิ่งทอเพิ่งสร้างเสร็จในปีนี้ อาคารสูงที่สุดมีถึงสิบแปดชั้น แถมยังมีลิฟต์ด้วย ติงไห่หยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น
"เหล่าโจวที่ไปตกปลากับผมบอกว่า ปีนี้พวกเขาเอาบ้านเก่าขนาดห้าสิบตารางเมตรไปแลกกับบ้านใหม่ขนาดหนึ่งร้อยตารางเมตร โดยต้องจ่ายเงินเพิ่มอีกสามหมื่นหยวนตรงกลาง แต่ถ้าไม่ใช้บ้านเก่ามาแลก ราคาบ้านของหน่วยงานก็อยู่ที่ตารางเมตรละหนึ่งพันหยวน"
ที่นี่เป็นย่านใจกลางเมือง ทั้งยังอยู่ในเขตโรงเรียนดี ๆ ราคาตลาดทั่วไปจึงอยู่ที่ประมาณตารางเมตรละหนึ่งพันหกร้อยหยวน
เหล่าโจวคนนั้นก็คือพนักงานโรงงานสิ่งทอ
……
"สามหมื่น!"
ไป๋ซิ่วจวนขึ้นเสียงสูงทันที
พวกเขาจะไปหาเงินสามหมื่นหยวนมาจากไหน?