เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 411
โจวไห่เทาเริ่มปรับตัวกับชีวิตในมหาวิทยาลัยได้แล้ว
อากาศในเมืองหลวงแห้งและหนาวกว่าเจียงโจวอยู่มาก แต่พอคิดว่าอีกสองวันก็จะเริ่มเปิดระบบทำความร้อนแล้ว เด็กหนุ่มที่ไม่เคยสัมผัสความอบอุ่นจากเครื่องทำความร้อนมาก่อนก็อดตั้งตารอไม่ได้
อีกอย่าง ผู้ชายวัยหนุ่มเลือดลมดีอยู่แล้ว อากาศแค่นี้เรียกว่าหนาวหรือ เรียกว่าหนาวได้อย่างไรกัน
เขากลับเข้าหอพัก วางอาหารเช้าที่ซื้อมาลงบนโต๊ะ จากนั้นก็เตะเตียงสองเตียงข้าง ๆ ดังโครมครามหลายที
"เร็วเข้า ๆ ตื่นมากินข้าวได้แล้ว"
เพื่อนร่วมห้องค่อย ๆ มุดตัวออกมาจากผ้าห่มอย่างเชื่องช้าราวกับหนอน จากนั้นแต่ละคนก็แยกย้ายกันไปเข้าห้องน้ำบ้าง ล้างหน้าบ้วนปากบ้าง ส่วนคนที่ไม่ค่อยใส่ใจเรื่องความสะอาดก็หยิบซาลาเปาในถุงขึ้นมากัด แล้วปีนกลับขึ้นเตียงไปนอนต่อ
……
โจวไห่เทาเบิกตากว้าง
ทุกครั้งที่ได้เห็นภาพแบบนี้ ความรู้สึกนึกคิดของเขาก็ถูกเปิดโลกใหม่อีกครั้ง