เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 409
ต้นเดือนพฤศจิกายน เมื่อลมเริ่มพัดกรรโชกอย่างหนาวเหน็บ ติงเวยก็ห่อตัวอยู่ในเสื้อขนเป็ดพลางรับสายโทรศัพท์จากลวี่เฉิง
ตอนนั้นเพิ่งเลิกเรียนพอดี อุณหภูมิลดฮวบลงอย่างกะทันหัน จนเธอต้องรีบขุดเสื้อขนเป็ดออกมาสวมอย่างเกินจริง เวลานี้เธอกำลังนั่งนับวันรอให้ระบบทำความร้อนเปิดพร้อมกับเฉินซืออวี่
น่าเสียดายที่เฉินซืออวี่ ผู้หญิงที่ตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเงินทอง กลับไม่เข้าใจอารมณ์อยากอยู่อย่างสุขสบาย ไม่อยากทำงานหนักของเธอเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม อีกฝ่ายกลับถูมือด้วยสีหน้าเปี่ยมความคาดหวัง
"ในที่สุดอากาศก็หนาวลงสักที"
"ทั้งเสื้อไหมพรม เสื้อโค้ต แล้วก็เสื้อขนเป็ดของฉัน ก่อนหน้านี้ยอดขายเรื่อย ๆ ไม่หวือหวาเลย รอจังหวะยอดขายพุ่งรอบใหญ่นี่แหละ"
การซื้อเสื้อผ้าก็ต้องดูอารมณ์ของคนซื้อด้วย
อย่างเช่นตอนกลางฤดูร้อน ใครจะอยากซื้อเสื้อกันหนาวกันล่ะ แต่พออุณหภูมิเริ่มลดลง ทุกคนต่างรู้สึกว่าการออกไปเดินข้างนอกนั้นหนาวเย็น ทั้งที่กว่าจะถึงวันที่ระบบทำความร้อนเปิดใช้งานยังเหลือเวลาอีกครึ่งเดือน ผู้คนย่อมหันมาสนใจเสื้อผ้าฤดูหนาวกันเป็นธรรมดา
ยิ่งทางใต้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ที่นั่นไม่มีระบบทำความร้อนเสียด้วยซ้ำ
ถ้าไม่ฉวยโอกาสช่วงที่ผู้คนกำลังตื่นตระหนกกับอากาศหนาว แล้วเร่งขายของให้เต็มที่ จะรอเพิ่มยอดขายตอนไหนอีก?