กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 408
สีหน้าของเจินจูพลันเคร่งขรึมลง
"ฉันว่าแกนี่ชักจะเพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว"
ตอนพูด เธอแทบอยากจะคว้าหูลวี่เฉิงขึ้นมาบิดให้รู้แล้วรู้รอด
"ตึกทั้งหลัง! แกนี่กล้าคิดจริง ๆ เลยนะ! เงินที่เรามีอยู่ตอนนี้ พอใช้หนี้หมดแล้ว จะยังซื้อบ้านสักหลังในเมืองหลวงได้หรือเปล่าก็ไม่รู้!"
"นี่คิดจะซื้อทั้งตึกเลยเหรอ!"
ลวี่เฉิงก้มหน้าลงอย่างกระดากใจ
"ผมก็แค่คิดว่า ตอนนี้เรามีคนงานตั้งหลายสิบคนแล้ว ลานบ้านนี่ก็อยู่กันไม่พอ คุณยังต้องทำธุรกิจอีก จะให้ผู้ชายเต็มบ้านไปหมดก็คงไม่สะดวก"
"อีกอย่าง อากาศก็หนาวแล้ว เพิงที่กั้นออกมาได้แค่ครึ่งห้องนั่นก็ไม่มีเครื่องทำความร้อน อยู่กันไม่ไหวหรอก"
"แถมตอนนี้ต้องนึ่งซาลาเปาตลอดทั้งวัน แล้วยังต้องทำอาหารให้พวกเขาอีก ห้องครัวก็ถูกใช้จนเต็มแล้ว..."