เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 403
ภาพที่เห็นคือไป๋ซานซานกำลังมองเขาด้วยสีหน้าผิดหวังและเจ็บปวดอย่างยิ่ง ไม่รู้เพราะเหตุใด เจิ้งหมิงเหอจึงรู้สึกว่าความฮึกเหิมของตัวเองลดลงไปสองส่วน
"ทำไมนายถึงมีทัศนคติต่อชีวิตแบบนี้ล่ะ?"
"ถึงแม้คนรอบข้างจะไม่เข้าใจนาย ถึงแม้สังคมนี้จะยังเปิดกว้างไม่มากพอ ถึงแม้งานอดิเรกที่แท้จริงของนายจะไม่อาจแสดงออกต่อหน้าผู้คนได้..."
"แต่นายจะปล่อยตัวปล่อยใจ ทำลายตัวเอง และยอมตกต่ำแบบนี้ได้ยังไง?!"
เจิ้งหมิงเหอ "…?"
แต่ผม...ผมก็แค่ทำผิดพลาดแบบที่ผู้ชายทั่วโลกต่างเคยทำกันเท่านั้นเอง ไม่เป็นระเบียบไปหน่อย ไม่ค่อยใส่ใจรูปลักษณ์ภายนอกไปหน่อย ไม่ชอบซักถุงเท้าไปหน่อยเองไม่ใช่หรือ?
ทำไมถึงกลายเป็นปล่อยตัวปล่อยใจ ทำลายตัวเอง และยอมตกต่ำไปได้ล่ะ?
ลองมองไปทั่วทั้งหอพักชายสิ คนที่สำอางเหมือนเจี่ยงอีฟาน หรือรักความสะอาดจนเกือบเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำเหมือนพี่เหว่ย มีอยู่ไม่กี่คนเองนะ!
พวกนั้นต่างหากที่เป็นพวกประหลาด เข้าใจไหม?!