เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 382
น้องไห่เทาเพิ่งนั่งลง ก็ได้รับความห่วงใยอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยจากอารอง แถมตรงหน้ายังมีเนื้อวัวชิ้นใหญ่เพิ่มมาอีกชิ้น
เขางุนงงไปชั่วขณะ ก่อนรีบยื่นชามไปรับมาอย่างมีมารยาท
จากนั้นก็หันไปยิ้มประจบพี่สาว "พี่ อยากกินอะไรไหม ผมตักให้"
ติงเวยเหลือบมองเขาด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ทำเอาหนุ่มน้อยน่าสงสารคนนี้อดยืดหลังตรงไม่ได้ ถึงค่อยพูดว่า "ไม่มีอะไรหรอก เรียนหนักก็ต้องกินเยอะ ๆ หน่อย"
คำพูดแสดงความห่วงใยที่จู่ ๆ ก็โผล่ขึ้นมา แม้ไม่ได้พูดอะไรเป็นพิเศษ แต่ไห่เทากลับรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
——พี่! ที่แท้พี่ก็รู้ว่าผมเรียนหนักนี่นา! แล้วทำไมยังต้องเอาแบบฝึกหัดมาให้ตั้งเยอะแยะด้วยล่ะ?
แบบฝึกหัดพวกนั้น แม่ของเขาสั่งให้พ่อเอาไปล็อกไว้ในรถตั้งแต่แรกแล้ว
ดูท่าทางหวงแหนขนาดนั้น คนที่ไม่รู้คงนึกว่ากำลังซ่อนทองคำแท่งอยู่เสียอีก
น้องไห่เทาสะอึกสะอื้นพลางคีบเนื้อวัวในชามขึ้นมา แล้วยัดเข้าปากคำโต