เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 381
อาหญิงมองติงไห่หยางกับไป๋ซิ่วจวนที่พูดไม่ออกแล้ว ก็รู้สึกสะใจเหมือนได้ระบายความอัดอั้นออกมาเสียที
ตอนสาว ๆ เธอเป็นคนใจอ่อนอยู่บ้าง พ่อแม่สั่งให้ทำอะไรก็ทำตาม หากไม่ใช่เพราะต่อมาป้าใหญ่เข้มแข็งขึ้นและคอยพาเธอ...
ป่านนี้เธอจะมีชีวิตที่สุขสบายเป็นของตัวเองหรือไม่ ก็ยังเป็นเรื่องที่พูดยาก
แต่การเป็นคนใจอ่อนไม่ได้หมายความว่าในใจจะไม่จดจำเรื่องราวต่าง ๆ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ป้าใหญ่คอยช่วยเหลือน้องชายทั้งสองคนอยู่เสมอ แม้จะโกรธแค่ไหนก็ได้แต่ระบายใส่พ่อแม่ที่จากไปแล้ว ส่วนเธอเองก็ช่วยเหลืออยู่บ้างเหมือนกัน แต่เรื่องที่ควรจดจำ เธอกลับจำได้อย่างชัดเจนทุกเรื่อง
เดิมทีเธอคิดว่าลูก ๆ ก็โตกันหมดแล้ว จะรื้อฟื้นเรื่องในอดีตขึ้นมาพูดอีกก็คงไม่มีประโยชน์อะไร
แต่คำพูดที่ติงไห่หยางกับไป๋ซิ่วจวนพูดเมื่อครู่ กลับทำให้เธอไม่อาจข่มความโกรธเอาไว้ได้อีกต่อไป
...
อะไรคือเมื่อก่อนยังอุตส่าห์ให้พวกเธอกินไข่ไก่ อะไรคือเวลาหุงข้าวต้ม พวกเธอสองพี่น้องยังต้องแย่งกินข้าวต้มข้น ๆ...