เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 351
พี่สาวหวางโหรวผู้บอบบางและขี้แยคนนี้ตั้งใจโทรศัพท์มาหาติงเวยโดยเฉพาะ แน่นอนว่าไม่ได้โทรมาแค่เพื่อบอกข่าวเท่านั้น
เธอยังเชื้อเชิญติงเวยไปร่วมงานแต่งงานด้วยความกระตือรือร้นและจริงใจเป็นอย่างมาก แถมยังพูดอย่างเอาใจใส่เป็นพิเศษว่า "ไม่ต้องเอาอะไรมาให้เลยนะ เธอก็รู้ว่าพวกเราไม่ขาดอะไร"
ติงเวยถอนหายใจอย่างอ่อนใจ "ฉันรู้หรอกว่าเธอไม่ขาดอะไร ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น ครูฝึกก็ไม่ขาดอะไรเหมือนกัน... มีแต่ฉันนี่แหละที่ขาดแคลนที่สุด ว่าแต่กำหนดวันแต่งงานไว้วันไหนเหรอ"
ถึงจะไม่ขาดแคลนอะไร แต่ยังไงพวกเธอก็คุยกันทางอินเทอร์เน็ตมานานขนาดนั้น ตอนนี้นับว่าเป็นเพื่อนกันแล้ว ติงเวยย่อมต้องคิดหาของขวัญแต่งงานสักชิ้นให้พวกเขาอยู่แล้ว
พี่สาวหวางโหรวมีสีหน้าเขินอาย
"อีกครึ่งเดือนจ้ะ วันที่ 22 กรกฎาคมตามปฏิทินสากล ตรงกับวันที่ 8 เดือนหกตามปฏิทินจันทรคติ"
แม้จะมองสีหน้าของอีกฝ่ายผ่านโทรศัพท์ไม่ได้ แต่แค่ได้ยินน้ำเสียงกระมิดกระเมี้ยนแบบนี้ ติงเวยก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังแสร้งทำตัวเป็นกุลสตรีอีกตามเคย
เธออดถอนหายใจไม่ได้
"พี่โหรว ตอนนี้แม่ของพี่ยังควบคุมพี่อยู่เหรอ"