กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 350
วันนี้เวยเวยจื่อเขียนได้ถึงสามหมื่นคำจนได้
ไม่ใช่ว่าตอนนี้เธอเขียนไม่ออกหรอกนะ สาเหตุหลักก็คือ...ทุกคนต่างเข้าใจดีว่า นิยายเรื่องหนึ่งเขียนไปเขียนมา ย่อมมีวันเบื่อหน่าย
ถ้าเป็นนิยายสองเรื่อง เขียนไปเขียนมา ก็ยิ่งเบื่อหน่ายเข้าไปใหญ่
ตอนนี้ติงเวยจึงอยากลองคิดดูว่า ตัวเองจะเขียนอะไรที่แตกต่างออกไปได้บ้างหรือไม่ เธอรู้สึกเหมือนมีจินตนาการมากมายอัดแน่นอยู่เต็มอก แต่กลับไม่มีที่ให้ปลดปล่อย...
ชีวิตช่างเหงาหงอยเหลือเกิน!
ความเหงายังไม่ทันจางหาย เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันก็ขัดจังหวะเธอเสียก่อน
"เวยเวย" เฉินซืออวี่เคาะประตูห้องของเธอเบา ๆ "กินข้าวได้แล้ว"
……
ติงเวยบันทึกเอกสาร ก่อนลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ ตอนนี้เธอรู้สึกว่าร่างกายแข็งทื่อไปหมดแล้ว