เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 347
ช่วงเวลาปิดภาคเรียนของมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยในละแวกใกล้เคียงค่อนข้างตรงกัน ส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในช่วงสามถึงห้าวันนี้เอง กระทั่งลวี่ลี่สะพายกระเป๋าเดินมาถึงร้านอินเทอร์เน็ตที่เคยใช้บริการเป็นประจำ ก็เพิ่งพบว่าชั้นหนึ่งไม่มีที่นั่งเหลือแม้แต่ที่เดียว!
เดิมทีอารมณ์ของเธอก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว พอเห็นภาพตรงหน้าเช่นนี้จึงทำได้เพียงยอมรับว่าโชคร้ายเอง
ชั้นสองยังมีห้องส่วนตัวอยู่ก็จริง แต่ราคาห้องส่วนตัวแพงนี่นา!
ตอนนี้ความเร็วในการพิมพ์ของเธอก็ไม่ได้ชวนให้อับอายอีกแล้ว แน่นอนว่าประหยัดได้ก็ต้องประหยัด อย่างไรเสียเธอก็ไม่มีรายได้มาหลายเดือนแล้ว สำนักพิมพ์นิตยสารทยอยจ่ายค่าต้นฉบับให้อย่างกระเบียดกระเสียร ได้มาทีละนิดทีละหน่อย ตอนนี้เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เขียนอีกต่อไป
เหตุผลที่ลวี่ลี่ใช้ตัดสินใจเรื่องนี้ก็คือ ต้องทบทวนบทเรียนก่อนสอบ ปีนี้จะสอบตกอีกไม่ได้แล้ว
แต่หลังจากตัดสินใจเช่นนั้น เธอก็ยังรู้สึกเศร้าอยู่ในใจไปอีกนาน
ทำไมสำนักพิมพ์นิตยสารที่ตัวเองเจอถึงไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย ส่วนของติงเวยกลับดีขนาดนั้น?
……
เพราะเรื่องนี้ ช่วงที่ผ่านมาอารมณ์ของเธอจึงไม่ค่อยดีนัก แต่ในมหาวิทยาลัยก็ไม่มีเพื่อนสนิทที่พอจะระบายความในใจให้ฟังได้ ทั้งยังออกเช้ากลับค่ำ แม้แต่ที่ระบายอารมณ์ก็ยังไม่มี หากไม่ใช่เพราะกระทู้ของตัวเองในเว็บบอร์ดเทียนหยาไห่เจี่ยวที่ยังเขียนอยู่ ป่านนี้เธอคงอัดอั้นจนเสียสติไปแล้ว