กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 331
"พี่ไห่เทา ทำไมเมื่อกี้พี่ถึงไม่ยอมให้ฉันพูดออกไปล่ะคะ"
เซวียนเซวียนกอดชาเขียวเย็นเฉียบเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างเรียบร้อยขณะนั่งอยู่บนม้าเตี้ย สายตาจับจ้องไปยังร่างของติงเวยท่ามกลางฝูงชน ก่อนจะอดแสดงความเห็นอกเห็นใจออกมาไม่ได้
ดูทุลักทุเลเสียจริง!
อากาศร้อนขนาดนี้ งานยุ่งขนาดนี้ ผ่านไปตั้งนานแล้ว พี่เวยเวยยังเอาแต่รับเงินหยิบเครื่องดื่มไม่หยุดหยุ่น... ทำไมค้าขายถึงได้ดีเป็นเทน้ำเทท่าขนาดนี้เนี่ย
งานแบบนี้วันหนึ่งจะหาเงินได้สักกี่หยวนกันเชียว
พี่เวยเวยผลการเรียนดีออกจะตาย ตอนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัย พ่อของเธอยังบอกว่าเป็นความภาคภูมิใจของครอบครัวอยู่เลย... ทำไมตอนนี้ถึงขนาดค่าครองชีพยังต้องหาเงินส่งเสียตัวเองล่ะ
แถมยังเหนื่อยยากขนาดนี้อีก